zondag 14 september 2008
vrijdag 12 september 2008
Solo avontuurtje
At the Gates. Zo begon het allemaal. Ik kon niet naar grapop gaan, maar kwam wel te weten dat At the Gates er speelde. Wat? At the Gates is een metalgroep (voor wie van klasseren houdt hoort het onder Death/Thrash Metal ofwel de 'Gøteborg sound', naar hun geboortestad). Hun cd 'Slaughter of the Soul' uit 1995 behoort tot mijn toppers, iets dat ik toch 1x/week opzet. Maar na die prachtcd stopten ze. Dus het was op zen zachtst gezegd een verrassing toen ik dat hoorde. Ik ben dan ook meteen gaan kijken waar ze nog speelden, liefst zo dicht mogelijk bij Trondheim. Toen ik checkte waren al hun concerten in Stockholm en Gøteborg uitverkocht, maar drie weken geleden bleek dat ze een extra concert in beide steden deden. Nu is Gøteborg niet meteen 'dicht' bij Trondheim te noemen (een 1000 km), maar ik MOEST ze zien. Dus liet ik mijn ticket opzijleggen, en zocht naar goedkope transportmethodes. Ik had ook enkele dagen tevoren een prachtige foto gezien van Preikestolen, en aangezien dat helemaal in het zuiden van Noorwegen ligt waren de kansen klein dat ik dat met het Erasmusvolk ging zien. Daar ook maar langsgaan dan. Helaas waren de minipris treintickets (goedkoop lang op voorhand) voor Trondheim-Oslo op de dag voor het concert al uitverkocht. Het enige alternatief was liften. Tijd had ik genoeg, dus het leek me wel te doen.
Zo gezegd zo gedaan. Na een gratis pannekoekendiner in de studenterhytta (waar ik de week ervoor nog hyttevakt gedaan had, zowat helpen eten maken en opkuisen), terug naar mijn appartement, en alarm om 8u om op tijd op de baan te zijn. Het begon niet bepaald goed ... Een mede-capoeirist had me een tip gegeven om naar 'het shell tankstation in City Syd in Heimdal' te gaan. Ik had de weg opgezocht, maar vanuit de hytta, niet vanaf mijn appartement. Met als gevolg dat ik het absoluut niet vond. Dan maar proberen waar ik dan was ... Geen succes. Een beetje verder? Nope. Zucht. Ik had me net omgedraaid om aan een bus die een beetje verder stopte te vragen of ik nog meekon, toen er opeens een auto stopte. En hij kon me naar een tankstation 60km verder brengen. En een tankstation is altijd goed, want dan kan je gewoon aan de mensen die stoppen, vragen of ze je willen meenemen (wat veel beter werkt dan je duim opsteken en wachten ..). In dat ta
nkstation had ik na 2 minuten al een lift tot in Oslo. En ook daar ging het vlotjes. Een trucker bracht me tot 30 km buiten Gøteborg, waar ik het bos doorzocht naar een geschikte slaapplaats. Ik zette mijn (geleende) tent op een plekje dat amper geschikt valt te noemen, opende mijn droge koekjes (KOTSbeu ben ik ze nu), en legde me neer tussen de takken en struiken.
De volgende morgen was ik al snel in het stad. Ik had niet verwacht er zo snel te zijn, en had nog 11u tijd voor het concert begon. Ticket ophalen, eten, rondwandelen, lezen, schrijven, uiteindelijk ging het nog vrij vlot voorbij. En At the Gates was fantastisch! Ik weet dat vele van jullie bij het zien van onderstaande video liever niet op play geklikt hadden, maar voor mij was het geweldig. Ik had front row seats (ik was de tweede persoon die de zaal binnenging), en ze hebben heel Slaughter of the Soul gespeeld. Zelfs liedjes van andere cds (die belachelijk slecht geproduceerd zijn waardoor de meeste nummers heel zwak klinken) waren subliem gebracht, en misschien zelfs beter dan enkele van de SotS nummers.
Omdat ik moeilijk in het stad mijn tentje kon opzetten, heb ik de nacht doorgebracht in het station (ik had elke straat al 5x gezien), met weinig slaap tot gevolg. 's Morgens vroeg kon ik dan vertrekken naar Stavanger.
Na een hele dag in de trein was ik uitgeput. Het eerste wat ik deed was mensen vragen waar ze dachten dat ik kon slapen. Na een tijdje wandelen vond ik een soort bebost strand, tussen alle huizen. Een nadere inspectie gaf me genoeg vertrouwen dat ik niet te zien was als je niet zocht, en ik zette mijn tent op, opende men pak droge koeken, en legde me neer.
Preikestolen. Mijn verwachtingen waren hoog. Maar wat ik zag overtrof dat zonder veel moeite. Na een ferry- en busrit kon ik beginnen aan de hike. Onderweg waren er verschillende momenten die ergens anders een hoogtepunt zouden zijn, zoals onderstaande 'brug' tussen twee meren.
Maar alles was makkelijk overtroffen door Preikestolen zelf, en Lysefjorden errond. Eerst Lysefjorden:
Preikestolen is, naast de bergtop er vlak naast, een vierkant stuk rots dat een heel stuk uit de rest van de klif steekt, zodat het 600m recht boven de fjord hangt.
Extreem indrukwekkend. Er zijn enkele momenten dat ik echt begrijp waar een fobie uit bestaat. Als ik 's nachts iets ga drinken en ik ga een fles uit de kelder halen (je ziet echt niets als het licht uit is), soms sta ik stil en voel het drukkend gevoel van de duisternis, alsof er echt elk moment iets kan gebeuren dat je weet dat onmogelijk is. Dan snap ik dat mensen bang kunnen zijn in het donker. Wel, het ogenblik dat ik over de rand van Preikestolen keek snapte ik perfect waarom sommige mensen hoogtevrees hebben. Je kan gewoon niet bewegen, je wil alleen maar meer evenwicht hebben (ookal lig je plat op je buik). Dat is pas adrenaline. Een vezeltje van de indruk kan je zelf krijgen:
De bus terug naar de ferry vertrok op 2 tijdstippen. Omdat ik absoluut geen zin had de eerste bus te nemen (dat zou betekenen dat ik 3u extra me moest vervelen in Stavanger), nam ik een zijpad dat ik onderweg naar boven was tegengekomen, met een pijltje 'Moslifjellet'. Na een dik uur (net genoeg om niet terug te keren) kwam ik op een bergtop. En wat een zicht ... Het was een hels weer, rukwinden waarbij je niet kon stilstaan op 1 plek, en die de regen zo hard tegen je gezicht sloeg dat het pijn deed, maar dat maakte niet uit als ik rondkeek. Bergtoppen rond fjords en meren 360 graden rondom.
Rechts staat een link naar een panoramavideo, al vind ik dat het niet de juiste indruk geeft. Anyway, na Moslifjellet en de rit terug naar Stavanger was het weer vervelen geblazen. Alleen waren mijn kleren nu nat, en de nacht een stuk kouder. Ik heb me dan ook op een bank in het park gelegd (Stavanger centrum is echt heel mooi, een meertje met een parkje naast, en daarrond de kerk en de andere gebouwen), met 2 dekens over me. En alweer een slapeloze nacht. Er was net een outdoor tentoonstelling van een dierenfotograaf, dus daar heb ik me ook een tweetal uur mee kunnen bezighouden, maar ik was toch blij als het 6u was en ik op de trein kon stappen, voor een 15u-lange rit terug naar Trondheim.
Zo gezegd zo gedaan. Na een gratis pannekoekendiner in de studenterhytta (waar ik de week ervoor nog hyttevakt gedaan had, zowat helpen eten maken en opkuisen), terug naar mijn appartement, en alarm om 8u om op tijd op de baan te zijn. Het begon niet bepaald goed ... Een mede-capoeirist had me een tip gegeven om naar 'het shell tankstation in City Syd in Heimdal' te gaan. Ik had de weg opgezocht, maar vanuit de hytta, niet vanaf mijn appartement. Met als gevolg dat ik het absoluut niet vond. Dan maar proberen waar ik dan was ... Geen succes. Een beetje verder? Nope. Zucht. Ik had me net omgedraaid om aan een bus die een beetje verder stopte te vragen of ik nog meekon, toen er opeens een auto stopte. En hij kon me naar een tankstation 60km verder brengen. En een tankstation is altijd goed, want dan kan je gewoon aan de mensen die stoppen, vragen of ze je willen meenemen (wat veel beter werkt dan je duim opsteken en wachten ..). In dat ta
nkstation had ik na 2 minuten al een lift tot in Oslo. En ook daar ging het vlotjes. Een trucker bracht me tot 30 km buiten Gøteborg, waar ik het bos doorzocht naar een geschikte slaapplaats. Ik zette mijn (geleende) tent op een plekje dat amper geschikt valt te noemen, opende mijn droge koekjes (KOTSbeu ben ik ze nu), en legde me neer tussen de takken en struiken.De volgende morgen was ik al snel in het stad. Ik had niet verwacht er zo snel te zijn, en had nog 11u tijd voor het concert begon. Ticket ophalen, eten, rondwandelen, lezen, schrijven, uiteindelijk ging het nog vrij vlot voorbij. En At the Gates was fantastisch! Ik weet dat vele van jullie bij het zien van onderstaande video liever niet op play geklikt hadden, maar voor mij was het geweldig. Ik had front row seats (ik was de tweede persoon die de zaal binnenging), en ze hebben heel Slaughter of the Soul gespeeld. Zelfs liedjes van andere cds (die belachelijk slecht geproduceerd zijn waardoor de meeste nummers heel zwak klinken) waren subliem gebracht, en misschien zelfs beter dan enkele van de SotS nummers.
Omdat ik moeilijk in het stad mijn tentje kon opzetten, heb ik de nacht doorgebracht in het station (ik had elke straat al 5x gezien), met weinig slaap tot gevolg. 's Morgens vroeg kon ik dan vertrekken naar Stavanger.
Na een hele dag in de trein was ik uitgeput. Het eerste wat ik deed was mensen vragen waar ze dachten dat ik kon slapen. Na een tijdje wandelen vond ik een soort bebost strand, tussen alle huizen. Een nadere inspectie gaf me genoeg vertrouwen dat ik niet te zien was als je niet zocht, en ik zette mijn tent op, opende men pak droge koeken, en legde me neer.
Preikestolen. Mijn verwachtingen waren hoog. Maar wat ik zag overtrof dat zonder veel moeite. Na een ferry- en busrit kon ik beginnen aan de hike. Onderweg waren er verschillende momenten die ergens anders een hoogtepunt zouden zijn, zoals onderstaande 'brug' tussen twee meren.
Maar alles was makkelijk overtroffen door Preikestolen zelf, en Lysefjorden errond. Eerst Lysefjorden:
Preikestolen is, naast de bergtop er vlak naast, een vierkant stuk rots dat een heel stuk uit de rest van de klif steekt, zodat het 600m recht boven de fjord hangt.
Extreem indrukwekkend. Er zijn enkele momenten dat ik echt begrijp waar een fobie uit bestaat. Als ik 's nachts iets ga drinken en ik ga een fles uit de kelder halen (je ziet echt niets als het licht uit is), soms sta ik stil en voel het drukkend gevoel van de duisternis, alsof er echt elk moment iets kan gebeuren dat je weet dat onmogelijk is. Dan snap ik dat mensen bang kunnen zijn in het donker. Wel, het ogenblik dat ik over de rand van Preikestolen keek snapte ik perfect waarom sommige mensen hoogtevrees hebben. Je kan gewoon niet bewegen, je wil alleen maar meer evenwicht hebben (ookal lig je plat op je buik). Dat is pas adrenaline. Een vezeltje van de indruk kan je zelf krijgen:De bus terug naar de ferry vertrok op 2 tijdstippen. Omdat ik absoluut geen zin had de eerste bus te nemen (dat zou betekenen dat ik 3u extra me moest vervelen in Stavanger), nam ik een zijpad dat ik onderweg naar boven was tegengekomen, met een pijltje 'Moslifjellet'. Na een dik uur (net genoeg om niet terug te keren) kwam ik op een bergtop. En wat een zicht ... Het was een hels weer, rukwinden waarbij je niet kon stilstaan op 1 plek, en die de regen zo hard tegen je gezicht sloeg dat het pijn deed, maar dat maakte niet uit als ik rondkeek. Bergtoppen rond fjords en meren 360 graden rondom.
Rechts staat een link naar een panoramavideo, al vind ik dat het niet de juiste indruk geeft. Anyway, na Moslifjellet en de rit terug naar Stavanger was het weer vervelen geblazen. Alleen waren mijn kleren nu nat, en de nacht een stuk kouder. Ik heb me dan ook op een bank in het park gelegd (Stavanger centrum is echt heel mooi, een meertje met een parkje naast, en daarrond de kerk en de andere gebouwen), met 2 dekens over me. En alweer een slapeloze nacht. Er was net een outdoor tentoonstelling van een dierenfotograaf, dus daar heb ik me ook een tweetal uur mee kunnen bezighouden, maar ik was toch blij als het 6u was en ik op de trein kon stappen, voor een 15u-lange rit terug naar Trondheim.
Abonneren op:
Reacties (Atom)