Sognefjellet met Bettina

Zoals beloofd. Het was een heel avontuur...

Na Bettina op te halen in de luchthaven zijn we meteen doorgereden naar het zuiden. Volgens mijn berekeningen (of beter, die van google maps) was het een 7-tal uren rijden. We konden pas vertrekken om half3 ('s nachts), waardoor we de volledige nacht onderweg gingen zijn. Meer dan genoeg gelegenheid om, in person, eens echt bij te praten. Overal naartoe rijden was volgens mij minstens evenveel de moeite waard als de bestemming zelfs.
Na enkele uren moesten we de 'hoofd'weg af, en een steile bergpas op. Iets minder aanmoedigend was dat de weg volledig bedekt was met sneeuw. No harm in trying, dachten we, en uiteindelijk zijn we nog vrij vlot tot in het gebergte geraakt. Daar begon het stilaan licht te worden, wat een uniek zicht onthulde. Waar de sneeuw het toeliet, zag je een ruig zwart-wit landschap van sneeuw en rots. En als de mist te dicht was kon je de sneeuw amper van de lucht onderscheiden. Het was net of we rondzweefden in een lichtblauwe ruimte in de richting van Borgund.
En in Borgund vonden we (in mijn bescheiden mening) de mooiste staafkerk van het Noorse grondgebied. Het is de op 1 na grootste staafkerk, maar het ziet er veel ... authentieker uit dan degene in Heddal. Leuk is de combinaties van christelijke kruisen met runen en draken uit de vikingmythologie. Alleen spijtig dat het gebouw zelf tijdens de winter toe is.


Na een tunnel van 46 km (met om de 10 km een verlichte zaal om de chauffeurs te entertainen), kwamen we aan nærøfjorden. Helemaal bovenaan was een prachtig viewpoint, waar je de hele fjord en het dorpje waar die op uitkwam met een panoramisch zicht kon bewonderen.


Na een korte wandeling begon het al terug donker te worden (het waren dagen van 8u daglicht), en vertrokken we naar het hutje waar we de nacht zouden doorbrengen. We kregen zelfs een klein huisje, goed voor 5 personen, voor dezelfde prijs als een tweepersoonshut, omdat deze laatste in de winter niet werden verhuurd. Een deugddoende douche, en wat lekker eten met een glaasje wijn later, gingen we na meer dan 36u wakker onder de warme dekens.

De volgende dag begonnen we helemaal opgeladen aan onze rit naar de jostedalsbreen. Dit is de gletsjer die het meeste landoppervlakte inneemt ter wereld. Zo geweldig is dat niet, want het grootste deel daarvan ligt onder de sneeuw, waardoor het niet te onderscheiden is van gewone berggrond. Maar de armen van de gletsjer reiken tot ver in de dalen, en onder de sneeuwgrens. Het enorm pak ijs tussen de rotsen was een enorm indrukwekkend zicht. Daar moesten we naartoe! Gelukkig was de betalende weg tot een goeie km wandelen van de gletsjer gewoon open, en konden we tot vrij dicht met de auto. Een uurtje te voet later kwamen we aan aan de basis van de gletsjer. Het is echt een onbeschrijflijk zicht. Je voelt je enorm klein en gewoon naast die tientallen meters hoge felblauwe ijsmuur. Kijk zelf maar ...


Als afsluiter dachten we terug te gaan langs de bekende route 55, de hoogste bergpas in Noorwegen, met zo blijkt het de mooiste uitzichten van het land. Maar helaas was de slagboom toe wegens een sneeuwstorm en moesten we 3u rondrijden om de 50km in vogelvlucht af te leggen.
Onderweg verschoot ik plots van de kreet 'een eland, een eland!' naast me. We zetten onze auto langs de kant en wandelden terug naar de plek, en jawel, daar stond moeder eland met haar jong in het midden van de weg als doelwit voor alle voorbijrijdende wagens. We hebben spijtig genoeg geen deftige foto kunnen nemen (het was al donker, en het sneeuwde vrij hard).

Ik zal volgende keer eens wat tijd nemen om een mini-verslagje van mijn thesisvorderingen te posten. Veel andere dingen zal ik de komende weken niet doen. Iedereen begint te blokken, en ik heb extreem weinig werk voor mijn vakken (ze zijn om te beginnen niet zo heel moeilijk, en ze tellen niet mee voor mijn percentage, waardoor mijn motivatie om de geweldige punten die ik al heb vergaard voort te zetten enorm gedaald is).

Geiranger

Een maand sinds mijn vorige post. Ik heb jullie alweer verwaarloosd .. Nu ik heb een uitvlucht; zoveel is er niet gebeurd de voorbije weken. De enige trip was een weekendje Geirangerfjord met de mama.

Geiranger dus. Om zo ver te geraken hadden we een auto nodig. De lokale verhuurmaatschappij heeft een studentenkorting, dus qua prijs valt het nog wel mee. En daar was ik blij mee, na 3 maanden kon ik eindelijk nog eens een stuur vasthouden! En dat kon ik meer dan genoeg doen. Het was een rit van 6u naar ginder, een nog eens een 7-tal uur terug.
Net voor het dorpje zelf moesten we ene pas beklimmen, en daar werd het snel duidelijk dat de Noorse winter niet ver weg was. Overal sneeuw, en de weg lag vol brokken ijs ... Heel voorzichtig voortkruipend kwamen we uiteindelijk aan op onze bestemming.
Eens aangekomen was er een tweede verrassing: de 'hut' die we hadden gehuurd was de kelder van iemand die daar woonde, en was volledig ingericht met keuken, badkamer, sallonnetje, en 4 slaapkamers.

De volgende morgen moesten we beslissen wat we gingen doen. Er waren enkele wandelingen, en na een tijdje vonden we een compromis (avontuurlijk genoeg voor mij, kort genoeg voor mama).
De eerste wandeling liep langs de fjord tot achter de eerste bocht, waar er een wijd zicht was over een nieuw streepje fjord. Zeer mooi!
Een leuke anekdote is dat we daar waren in de herfst. En naast prachtige herfstkleuren zorgt dat er ook voor dat de bomen hun haren verliezen. Tijdens de wandeling kreeg ik op een bepaald moment inneens het gevoel dat het hard aan het regenen was. Maar ik voelde niets. Na een tijdje realiseerde ik me dat er tijdens een windvlaag gewoon zoveel bladeren rond me vielen dat het geluid klonk als een zware regen.

Na een koffietje was het tijd voor de volgende wandeling; een pad naar een waterval waar je achter kon wandelen, en dat verder ging naar een vallei tussen twee bergruggen.



Helaas waren we vergeten eten te kopen die middag, en het winkeltje was al toe. Dan maar het (zeer dure) hotel ... Een heerlijke fles trappist (die mama had meegenomen) met wat nootjes en een kaartspel later was het terug bedtijd.

Ik had, tijdens het wandeling kiezen, een camping gebeld die boten zou moeten hebben. De volgende dag gingen we dan ook bootjevaren op de fjord. Niets spectaculairs, een klein dobberend plastiekje met een buitenboordmotor. Koud, maar zeer mooi. De tweede foto zou volgens mij niet misstaan in een brochure voor de streek.

Dan was het tijd om terug te keren ... We dachten via Trollstigen te gaan, een zeer bekende bergpas waar je, naar verluidt, een prachtig zicht hebt van op de weg. Maar eens aangekomen was het duidelijk dat we niet door gingen geraken. Het had de nacht ervoor zwaar gesneeuwd, en de weg was afgesloten voor verkeer. Dit betekende dat we helemaal moesten omrijden, wat een behoorlijk lange rit was. Maar dat vond ik niet erg, rijden is leuk (de auto had zelfs een mp3 cd speler, dus ik had wat cd'tjes gebrand for the occasion)!

Nu, waarom is dat de enige trip die ik gedaan heb in al die tijd? Ik weet niet of ik het jullie al gemeld had, maar de eerste maanden kwam er van mijn thesis niet veel in huis. Mijn 'begeleider' zei gewoon, 'lees maar wat papers'. Na aandringen en uiteindelijk gewoon te beginnen met mijn idee zonder enige feedback, kon ik eindelijk aan wat concrete dingen beginnen. En dat was nodig, als ik mijn experimenten wilde afronden voor ik hier vertrek had ik nog serieus wat in te halen. Ik zit dus de laatste tijd vooral achter mijn laptop, te programmeren en analyseren. Als jullie wat meer uitleg willen, laat gerust een reactie achter, dan zal ik dat eens posten.

Maar niet getreurd, morgen vertrek ik, samen met de lieftallige Bettina, op een nieuw avontuur. Op het programma staan twee fjorden, een gletsjer, een staafkerk en een tweede poging voor een 'prachtige panoramische weg'. Stay tuned!

update: papa, snøhetta, Bettina, capoeira

Ik heb jullie, mijn trouwe lezers, een beetje verwaarloosd. Mijn excuses daarvoor. Laat me een eerste stap van mijn spijtbetuiging zetten, en jullie een update van de laatste weken geven.

Het weekend na mijn solo is mijn papa me komen bezoeken. Hij moest op een congres in Kopenhagen zijn, en dat is toch al dichter bij Trondheim dan Antwerpen (maar toch nog eens zo ver). Het waren een leuke paar dagen, we zijn gezellig gaan eten, en ik heb voor de eerste keer hier terug een ijskoud glaasje melk bij mijn ontbijt kunnen drinken (waar ik echt gek op ben, maar hier niet koop wegens te duur en amper houdbaar). Als hoofdbezigheid hebben we een willekeurige top van de Dovrefjellet die er de moeite uit zag beklommen. Na even uit het raam te kijken zagen we een wandelbrugje over de rivier naast de weg, en vermoedden dat dit naar een behoorlijk pad ging leiden. Steeds hopende dat ik een van de lokale muskusossen zou tegenkomen, klommen we hoger en hoger. Samen met de bomen verdween ook het pad, maar omdat er echt niets uit de grond stak, kon je moeilijk de weg kwijtgeraken. Op de top hadden we een geweldig zicht om onze lunch te eten. Dovrefjellet is een natuurreservaat, dus 360 graden rondom was er geen menselijke invloed te bespeuren. Moe maar tevreden keerden we terug, en zelfs mijn muskushonger werd een beetje gestild: een hele kudde rendieren kruiste ons pad terug naar de auto.


Ook de week daarna was ik terug in Dovrefjellet. Ik wou eigenlijk Snøhetta met papa doen, maar de weg naar de voet ligt in een militair gebied, en is enkel open van 8u 's avonds tot 8u 's morgens. Maar de week daarna had Markus hetzelfde idee, en met enkele andere mensen vertrokken we om 5u in Trondheim om er voor sluitingstijd te zijn. Zoals je ziet op de foto (rechts de top, links een waarschuwing voor bommen) is het een zeer eentonige klim, met enkel rotsen (en sneeuw als je boven bent). Maar eenmaal dat je boven bent heb je, alweer, een adembenemen zicht. Snøhetta ligt in het midden van een enorm hoogplateau, de dichtste andere top ligt kilometers verder. Met als resultaat dat je eindeloos ver kan zien naar alle kanten op de top. Kijk zelf maar:


Maar het hoogtepunt kwam een week later. Eindelijk, na 9 weken, kwam Bettina voor de eerste keer op bezoek. Ik ga nooit het ogenblik vergeten dat ze de luchthaventerminal binnenstapte ... Het was een zalig weekend, enkel aandacht voor elkaar, en alles buiten ons even vergeten.

Vorig weekend, ten slotte, ben ik in Trondheim gebleven. De mensen van wie ik wist dat ze we gingen, gingen naar plaatsen waar ik al geweest was, en de capoeira groep gaf een tweedaagse workshop dat weekend. Ik ben echt blij dat ik dat hier kan doen. De reden dat ik in Belgie gestopt was, is dat het te duur was, en dat ik precies niets meer bijleerde (wat volgens mij aan de manier van lesgeven lag). Hier zijn de lessen, buiten een eenmalige som, gratis, en hebben we meer vrijheid in onze oefeningen. Na de gevorderde les op dinsdag, mogen we nablijven tijdens de beginnersles, en muziek spelen, waardoor mijn Berimbau skills enorm zijn verbeterd. Vrijdag hebben we de zaal waar we trainen vrij tot 2u erna, waardoor we de beweging die we willen kunnen proberen met de mensen die ook blijven, en daar heb ik ook al enkele nieuwe dingen aangeleerd.

Zo, daarmee zijn jullie ook geinformeerd. Verwacht een volgende post binnen een tweetal weken, want dan zal ik een trip naar Geiranger fjord achter de rug hebben.

nog een foto van Preikestolen

Nog iets vergeten, deze foto wou ik jullie niet onthouden:

Solo avontuurtje

At the Gates. Zo begon het allemaal. Ik kon niet naar grapop gaan, maar kwam wel te weten dat At the Gates er speelde. Wat? At the Gates is een metalgroep (voor wie van klasseren houdt hoort het onder Death/Thrash Metal ofwel de 'Gøteborg sound', naar hun geboortestad). Hun cd 'Slaughter of the Soul' uit 1995 behoort tot mijn toppers, iets dat ik toch 1x/week opzet. Maar na die prachtcd stopten ze. Dus het was op zen zachtst gezegd een verrassing toen ik dat hoorde. Ik ben dan ook meteen gaan kijken waar ze nog speelden, liefst zo dicht mogelijk bij Trondheim. Toen ik checkte waren al hun concerten in Stockholm en Gøteborg uitverkocht, maar drie weken geleden bleek dat ze een extra concert in beide steden deden. Nu is Gøteborg niet meteen 'dicht' bij Trondheim te noemen (een 1000 km), maar ik MOEST ze zien. Dus liet ik mijn ticket opzijleggen, en zocht naar goedkope transportmethodes. Ik had ook enkele dagen tevoren een prachtige foto gezien van Preikestolen, en aangezien dat helemaal in het zuiden van Noorwegen ligt waren de kansen klein dat ik dat met het Erasmusvolk ging zien. Daar ook maar langsgaan dan. Helaas waren de minipris treintickets (goedkoop lang op voorhand) voor Trondheim-Oslo op de dag voor het concert al uitverkocht. Het enige alternatief was liften. Tijd had ik genoeg, dus het leek me wel te doen.
Zo gezegd zo gedaan. Na een gratis pannekoekendiner in de studenterhytta (waar ik de week ervoor nog hyttevakt gedaan had, zowat helpen eten maken en opkuisen), terug naar mijn appartement, en alarm om 8u om op tijd op de baan te zijn. Het begon niet bepaald goed ... Een mede-capoeirist had me een tip gegeven om naar 'het shell tankstation in City Syd in Heimdal' te gaan. Ik had de weg opgezocht, maar vanuit de hytta, niet vanaf mijn appartement. Met als gevolg dat ik het absoluut niet vond. Dan maar proberen waar ik dan was ... Geen succes. Een beetje verder? Nope. Zucht. Ik had me net omgedraaid om aan een bus die een beetje verder stopte te vragen of ik nog meekon, toen er opeens een auto stopte. En hij kon me naar een tankstation 60km verder brengen. En een tankstation is altijd goed, want dan kan je gewoon aan de mensen die stoppen, vragen of ze je willen meenemen (wat veel beter werkt dan je duim opsteken en wachten ..). In dat tankstation had ik na 2 minuten al een lift tot in Oslo. En ook daar ging het vlotjes. Een trucker bracht me tot 30 km buiten Gøteborg, waar ik het bos doorzocht naar een geschikte slaapplaats. Ik zette mijn (geleende) tent op een plekje dat amper geschikt valt te noemen, opende mijn droge koekjes (KOTSbeu ben ik ze nu), en legde me neer tussen de takken en struiken.

De volgende morgen was ik al snel in het stad. Ik had niet verwacht er zo snel te zijn, en had nog 11u tijd voor het concert begon. Ticket ophalen, eten, rondwandelen, lezen, schrijven, uiteindelijk ging het nog vrij vlot voorbij. En At the Gates was fantastisch! Ik weet dat vele van jullie bij het zien van onderstaande video liever niet op play geklikt hadden, maar voor mij was het geweldig. Ik had front row seats (ik was de tweede persoon die de zaal binnenging), en ze hebben heel Slaughter of the Soul gespeeld. Zelfs liedjes van andere cds (die belachelijk slecht geproduceerd zijn waardoor de meeste nummers heel zwak klinken) waren subliem gebracht, en misschien zelfs beter dan enkele van de SotS nummers.



Omdat ik moeilijk in het stad mijn tentje kon opzetten, heb ik de nacht doorgebracht in het station (ik had elke straat al 5x gezien), met weinig slaap tot gevolg. 's Morgens vroeg kon ik dan vertrekken naar Stavanger.

Na een hele dag in de trein was ik uitgeput. Het eerste wat ik deed was mensen vragen waar ze dachten dat ik kon slapen. Na een tijdje wandelen vond ik een soort bebost strand, tussen alle huizen. Een nadere inspectie gaf me genoeg vertrouwen dat ik niet te zien was als je niet zocht, en ik zette mijn tent op, opende men pak droge koeken, en legde me neer.

Preikestolen. Mijn verwachtingen waren hoog. Maar wat ik zag overtrof dat zonder veel moeite. Na een ferry- en busrit kon ik beginnen aan de hike. Onderweg waren er verschillende momenten die ergens anders een hoogtepunt zouden zijn, zoals onderstaande 'brug' tussen twee meren.
Maar alles was makkelijk overtroffen door Preikestolen zelf, en Lysefjorden errond. Eerst Lysefjorden:
Preikestolen is, naast de bergtop er vlak naast, een vierkant stuk rots dat een heel stuk uit de rest van de klif steekt, zodat het 600m recht boven de fjord hangt.
Extreem indrukwekkend. Er zijn enkele momenten dat ik echt begrijp waar een fobie uit bestaat. Als ik 's nachts iets ga drinken en ik ga een fles uit de kelder halen (je ziet echt niets als het licht uit is), soms sta ik stil en voel het drukkend gevoel van de duisternis, alsof er echt elk moment iets kan gebeuren dat je weet dat onmogelijk is. Dan snap ik dat mensen bang kunnen zijn in het donker. Wel, het ogenblik dat ik over de rand van Preikestolen keek snapte ik perfect waarom sommige mensen hoogtevrees hebben. Je kan gewoon niet bewegen, je wil alleen maar meer evenwicht hebben (ookal lig je plat op je buik). Dat is pas adrenaline. Een vezeltje van de indruk kan je zelf krijgen:



De bus terug naar de ferry vertrok op 2 tijdstippen. Omdat ik absoluut geen zin had de eerste bus te nemen (dat zou betekenen dat ik 3u extra me moest vervelen in Stavanger), nam ik een zijpad dat ik onderweg naar boven was tegengekomen, met een pijltje 'Moslifjellet'. Na een dik uur (net genoeg om niet terug te keren) kwam ik op een bergtop. En wat een zicht ... Het was een hels weer, rukwinden waarbij je niet kon stilstaan op 1 plek, en die de regen zo hard tegen je gezicht sloeg dat het pijn deed, maar dat maakte niet uit als ik rondkeek. Bergtoppen rond fjords en meren 360 graden rondom.


Rechts staat een link naar een panoramavideo, al vind ik dat het niet de juiste indruk geeft. Anyway, na Moslifjellet en de rit terug naar Stavanger was het weer vervelen geblazen. Alleen waren mijn kleren nu nat, en de nacht een stuk kouder. Ik heb me dan ook op een bank in het park gelegd (Stavanger centrum is echt heel mooi, een meertje met een parkje naast, en daarrond de kerk en de andere gebouwen), met 2 dekens over me. En alweer een slapeloze nacht. Er was net een outdoor tentoonstelling van een dierenfotograaf, dus daar heb ik me ook een tweetal uur mee kunnen bezighouden, maar ik was toch blij als het 6u was en ik op de trein kon stappen, voor een 15u-lange rit terug naar Trondheim.

Heinfjordstua

Het sociaal programma is voorbij ... Maar niet getreurd, iedereen is hier vrij elk weekend, dus is er altijd wel wat te doen. Deze keer hadden we allemaal het gezamenlijke verlangen om, nu het nog zomer, droog en warm is, een hyttetur te doen. Vrij vertaald is het een tocht met hutten. Omdat we niet de enige waren met dit idee, groeide de groep geinteresseerden aan tot een mooie 18 mensen. Omdat er in een groep van 18 mensen 18 verschillende persoonlijkheden zitten, was het dan ook niet bijzonder vreemd dat we niet overeen kwamen met hoe of wat we precies wouden doen. Gelukkig ligt het in mijn persoonlijkheid dat ik liever met een beperkte groep echt mijn zin doe, dan dat ik met het grotendeel iets doe dat ik liever anders had gedaan. Aan de andere kant ligt dan weer het feit dat ik ook niet graag helemaal alleen rondloop, maar daar had ik gelukkig weinig last van; er waren enkele compatibele persoonlijkheden bij de meeste keuzes.
Het eerste probleem was hoe we daar gingen geraken. De meeste mensen vonden 40-50 km nogal veel, en elk van de voorgestelde opties werd aangedreven door een motor. 50 km. Wandelen: neen, het is voor 25 van de 50 km een asfaltweg, en dan is het echt niet tof om te gaan hiken. Bus: ik heb geen buskaart, en dat kost geld. Taxi: kost nog meer geld, uitgesloten. Ideale compromis: de fiets. 3 die-hards vertrokken de avond ervoor te voet, om helemaal tot ginder te wandelen, 12 softies namen de taxi (of hun eigen auto), en ik, David en Markus gingen met de fiets. Na het saaie stuk door Trondheim, kwamen we aan het Jonsvatn meer. Links betekende de noordkant: altijd op en neer, maar wel de korste afstand, rechts was de onderkant: relatief plat, maar een serieuze omweg. Links dus. Na 20 km relatief deftige asfalt of gravel weg, dachten we de kortste afstand te proberen door een wit wegje op de kaart. Een wit wegje in Belgie is een straat zoals de Naamsestraat, verhard, veel plaats, comfortabel. Maar in Noorwegen werd ons rood wegje (Naamsesteenweg) na 10 km al gravel, en van het wit wegje bleef niet veel meer over dan een breed bospad. Geweldig leuk met andere woorden! Af en toe stoppen, koekje eten (we hadden telkens een doel op de kaart waar het cooky time was), water drinken. Dan de heuvel afrazen aan 50 km/u, dan terugschakelen en brandende pijn van al het klimwerk. Dan terug cooky time. Bij een van onze stops vonden we zelfs een uiterst gevarieerde vruchtenmand.


Maar in de helft van onze trip werd het witte wegje een stippellijn. Een moeras m.a.w., waar de weg gevormd werd door boomstammen die om de meter dwars over het pad lagen. Geen ideaal fietsparcours dus. Geen probleem, bomen genoeg! Fiets vastklikken aan een berk die er stevig genoeg uit ziet, en de kaart boven halen om te zien hoe we het verder gaan aanpakken. En vooral genieten van het geweldige landschap. We zijn alledrie fanatieke no-trailers; als we een pad zien dat ook maar een graad afwijkt van de weg waar we naartoe willen, gaan we liever door het bos/grasveld/moeras recht op het doel af. Natuurlijk brengt dat heel wat orientatiemoeilijkheden met zich mee (zie foto), en uiteraard duurt het zo langer, maar dat maakt het ook allemaal specialer. Plekjes ontdekken in het midden van het bos is toch leuker dan aan de kant van een mooi aangelegd pad. Op een bepaald moment vonden we zelfs een rasechte gamma (zoals het kot waar we in Oppdal geslapen hebben), waar de herders overnachten terwijl ze hun beesten bij elkaar zoeken (de schapen lopen hier vrij rond).


(de ingang van de gamma)






Anyway, na veel gestap op natte voeten (wat het niet minder leuk maakte), kwamen we aan waar we dachten dat de hytta zich bevond. Vreemd genoeg bevond ze zich daar niet ... Dus vroegen we het aan een Noor, die net in zijn auto aan kwam rijden.
- 'Excuse me, do you know where we can find the NTNUI hytta?'
- 'Huh?'
- 'Yeah, NTNUI should have a cabin around here, do you have any idea where we can find it?'
- 'Oh yes, I'll drive you there'
- ... 'Eum' ... 'Thanks!'
U hoort het, de laatste 5 minuten hebben we gezondigd, en hebben we met de auto afgelegd. Het was toch een pad volgen, dus zo erg was het niet.

Het voordeel van te wandelen als de rest met de auto gaat, is dat je enkele uren later komt, waarop al veel dingen gedaan kunnen worden. Eten maken bijvoorbeeld. We waren nog niet lang uitgerust aan het meer (Heinfjord, vandaar de naam van de hut), of we hoorden gefluit, en de hongerige uitdrukkingen langs alle kanten deden me vermoeden dat het eten klaar was. Rijst, pølser, en saus uit een pakje. Goedkoop, maar heerlijk (zeker na een hele dag weinig eten en veel activiteit).

Zaterdag was het alweer discussie. Wat gingen we doen? Ik wou ab-so-luut niet in de hut blijven zitten, of aan het meer liggen (het was prachtig weer), en op de kaart hadden we al snel een mooie bergtop gezien, met een meer langs beide kanten. Ideaal om een hike-lunch te consumeren, en geen hike-lunch zonder hike. Dus vertrok ik met 6 anderen op een tocht rond het meer. En alweer werd ik verbaasd door de gevarieerde omgeving. Toegegeven, van ver was het allemaal meer en naaldbomen, maar elk stuk was anders. We begonnen langs de kust, waar we een geimproviseerd (lees onbestaand) rotspad volgden, waarna we door de modder ploeterden in de moerassen. Vervolgens recht door het dicht begroeide bos, en naar boven door de heide.
Hier volgt het mooiste panorama van de trip: de top van de berg waar we heen wilden.



Ook het vermelden waard was de rivier waar we rond moesten. Ik had geen zin om rond te gaan, want je kon nooit weten hoe ver de eerste brug was, en hey kijk, zo diep is dat toch niet. Schoenen en kousen uitgedaan (alhoewel dat niet veel verschil zou gemaakt hebben), broek en T-shirt inde rugzak, en rugzak boven mijn hoofd de rivier in. Toch wel dus ... Ik moest al snel men best doen om te wandelen, en uiteindelijk ben ik dan toch naar de overkant gezwommen. De meeste dingen waren uiteraard kleddernat, en op de koop toe stond de eerste brug geen 200m verder mij uit te lachen.
We wisten dat ergens aan het meer nog een hut van de NTNUI lag, dus dachten we die studenten daar een bezoekje te brengen. We vonden het vrij vlot, maar spijtig genoeg was het volledig afgebrand. Dan maar zien wat er te beleven valt, na elke deur opengemaakt te hebben, vonden we een roeiboot, groot genoeg voor ons allemaal. Niemand hier heeft die nodig, right? En we waren het toch wat beu om langs de kust te wandelen, dus waarom niet over het meer terugvaren? De laatste 2u van de wandeling (die al lang geen wandeling meer was) heb ik me dan ook enkele blaren op mijn handen geproduceerd, maar het was echt geweldig tof. 1, 2, 3, 4, syltetøy, 5, 6, 7, 6, 9, Lubosti, ... Een piratenschuit vol gekken.

Maar ook aan dit weekend kwam een eind ... Na wat huishoudelijk werk (veel rommel opruimen, en wat hout hakken voor de volgende bezoekers) vertrok 1 die hard om 7u 's morgens terug naar Trondheim, een andere die hard trok zijn loopschoenen aan, liet zich naar de overkant van het meer taxi-en (met kano), en liep de rest van de weg, de laatste die hard en de softies namen hun taxi terug, en wij begonnen onze zoektocht naar onze fietsen. Deze keer hadden we het iets beter voorbereid, en volgden we een rivier tot aan het meer waar we de gamma gevonden hadden. Van daar was het relatief eenvoudig (ongeveer een half uur doelloos rondlopen tot we het pad vonden) om onze rijwielen terug te zien.



Voor de geineresseerden heb ik de totale tour, en transportmiddelen even uitgezet (zwart=fiets, rood=te voet, geel=auto, paars=zwemmen, groen=roeien):


Een mooi weekendje uit dus. Geniet vooral nog even van de volgende toppers ...