Sognefjellet met Bettina

Zoals beloofd. Het was een heel avontuur...

Na Bettina op te halen in de luchthaven zijn we meteen doorgereden naar het zuiden. Volgens mijn berekeningen (of beter, die van google maps) was het een 7-tal uren rijden. We konden pas vertrekken om half3 ('s nachts), waardoor we de volledige nacht onderweg gingen zijn. Meer dan genoeg gelegenheid om, in person, eens echt bij te praten. Overal naartoe rijden was volgens mij minstens evenveel de moeite waard als de bestemming zelfs.
Na enkele uren moesten we de 'hoofd'weg af, en een steile bergpas op. Iets minder aanmoedigend was dat de weg volledig bedekt was met sneeuw. No harm in trying, dachten we, en uiteindelijk zijn we nog vrij vlot tot in het gebergte geraakt. Daar begon het stilaan licht te worden, wat een uniek zicht onthulde. Waar de sneeuw het toeliet, zag je een ruig zwart-wit landschap van sneeuw en rots. En als de mist te dicht was kon je de sneeuw amper van de lucht onderscheiden. Het was net of we rondzweefden in een lichtblauwe ruimte in de richting van Borgund.
En in Borgund vonden we (in mijn bescheiden mening) de mooiste staafkerk van het Noorse grondgebied. Het is de op 1 na grootste staafkerk, maar het ziet er veel ... authentieker uit dan degene in Heddal. Leuk is de combinaties van christelijke kruisen met runen en draken uit de vikingmythologie. Alleen spijtig dat het gebouw zelf tijdens de winter toe is.


Na een tunnel van 46 km (met om de 10 km een verlichte zaal om de chauffeurs te entertainen), kwamen we aan nærøfjorden. Helemaal bovenaan was een prachtig viewpoint, waar je de hele fjord en het dorpje waar die op uitkwam met een panoramisch zicht kon bewonderen.


Na een korte wandeling begon het al terug donker te worden (het waren dagen van 8u daglicht), en vertrokken we naar het hutje waar we de nacht zouden doorbrengen. We kregen zelfs een klein huisje, goed voor 5 personen, voor dezelfde prijs als een tweepersoonshut, omdat deze laatste in de winter niet werden verhuurd. Een deugddoende douche, en wat lekker eten met een glaasje wijn later, gingen we na meer dan 36u wakker onder de warme dekens.

De volgende dag begonnen we helemaal opgeladen aan onze rit naar de jostedalsbreen. Dit is de gletsjer die het meeste landoppervlakte inneemt ter wereld. Zo geweldig is dat niet, want het grootste deel daarvan ligt onder de sneeuw, waardoor het niet te onderscheiden is van gewone berggrond. Maar de armen van de gletsjer reiken tot ver in de dalen, en onder de sneeuwgrens. Het enorm pak ijs tussen de rotsen was een enorm indrukwekkend zicht. Daar moesten we naartoe! Gelukkig was de betalende weg tot een goeie km wandelen van de gletsjer gewoon open, en konden we tot vrij dicht met de auto. Een uurtje te voet later kwamen we aan aan de basis van de gletsjer. Het is echt een onbeschrijflijk zicht. Je voelt je enorm klein en gewoon naast die tientallen meters hoge felblauwe ijsmuur. Kijk zelf maar ...


Als afsluiter dachten we terug te gaan langs de bekende route 55, de hoogste bergpas in Noorwegen, met zo blijkt het de mooiste uitzichten van het land. Maar helaas was de slagboom toe wegens een sneeuwstorm en moesten we 3u rondrijden om de 50km in vogelvlucht af te leggen.
Onderweg verschoot ik plots van de kreet 'een eland, een eland!' naast me. We zetten onze auto langs de kant en wandelden terug naar de plek, en jawel, daar stond moeder eland met haar jong in het midden van de weg als doelwit voor alle voorbijrijdende wagens. We hebben spijtig genoeg geen deftige foto kunnen nemen (het was al donker, en het sneeuwde vrij hard).

Ik zal volgende keer eens wat tijd nemen om een mini-verslagje van mijn thesisvorderingen te posten. Veel andere dingen zal ik de komende weken niet doen. Iedereen begint te blokken, en ik heb extreem weinig werk voor mijn vakken (ze zijn om te beginnen niet zo heel moeilijk, en ze tellen niet mee voor mijn percentage, waardoor mijn motivatie om de geweldige punten die ik al heb vergaard voort te zetten enorm gedaald is).

Geiranger

Een maand sinds mijn vorige post. Ik heb jullie alweer verwaarloosd .. Nu ik heb een uitvlucht; zoveel is er niet gebeurd de voorbije weken. De enige trip was een weekendje Geirangerfjord met de mama.

Geiranger dus. Om zo ver te geraken hadden we een auto nodig. De lokale verhuurmaatschappij heeft een studentenkorting, dus qua prijs valt het nog wel mee. En daar was ik blij mee, na 3 maanden kon ik eindelijk nog eens een stuur vasthouden! En dat kon ik meer dan genoeg doen. Het was een rit van 6u naar ginder, een nog eens een 7-tal uur terug.
Net voor het dorpje zelf moesten we ene pas beklimmen, en daar werd het snel duidelijk dat de Noorse winter niet ver weg was. Overal sneeuw, en de weg lag vol brokken ijs ... Heel voorzichtig voortkruipend kwamen we uiteindelijk aan op onze bestemming.
Eens aangekomen was er een tweede verrassing: de 'hut' die we hadden gehuurd was de kelder van iemand die daar woonde, en was volledig ingericht met keuken, badkamer, sallonnetje, en 4 slaapkamers.

De volgende morgen moesten we beslissen wat we gingen doen. Er waren enkele wandelingen, en na een tijdje vonden we een compromis (avontuurlijk genoeg voor mij, kort genoeg voor mama).
De eerste wandeling liep langs de fjord tot achter de eerste bocht, waar er een wijd zicht was over een nieuw streepje fjord. Zeer mooi!
Een leuke anekdote is dat we daar waren in de herfst. En naast prachtige herfstkleuren zorgt dat er ook voor dat de bomen hun haren verliezen. Tijdens de wandeling kreeg ik op een bepaald moment inneens het gevoel dat het hard aan het regenen was. Maar ik voelde niets. Na een tijdje realiseerde ik me dat er tijdens een windvlaag gewoon zoveel bladeren rond me vielen dat het geluid klonk als een zware regen.

Na een koffietje was het tijd voor de volgende wandeling; een pad naar een waterval waar je achter kon wandelen, en dat verder ging naar een vallei tussen twee bergruggen.



Helaas waren we vergeten eten te kopen die middag, en het winkeltje was al toe. Dan maar het (zeer dure) hotel ... Een heerlijke fles trappist (die mama had meegenomen) met wat nootjes en een kaartspel later was het terug bedtijd.

Ik had, tijdens het wandeling kiezen, een camping gebeld die boten zou moeten hebben. De volgende dag gingen we dan ook bootjevaren op de fjord. Niets spectaculairs, een klein dobberend plastiekje met een buitenboordmotor. Koud, maar zeer mooi. De tweede foto zou volgens mij niet misstaan in een brochure voor de streek.

Dan was het tijd om terug te keren ... We dachten via Trollstigen te gaan, een zeer bekende bergpas waar je, naar verluidt, een prachtig zicht hebt van op de weg. Maar eens aangekomen was het duidelijk dat we niet door gingen geraken. Het had de nacht ervoor zwaar gesneeuwd, en de weg was afgesloten voor verkeer. Dit betekende dat we helemaal moesten omrijden, wat een behoorlijk lange rit was. Maar dat vond ik niet erg, rijden is leuk (de auto had zelfs een mp3 cd speler, dus ik had wat cd'tjes gebrand for the occasion)!

Nu, waarom is dat de enige trip die ik gedaan heb in al die tijd? Ik weet niet of ik het jullie al gemeld had, maar de eerste maanden kwam er van mijn thesis niet veel in huis. Mijn 'begeleider' zei gewoon, 'lees maar wat papers'. Na aandringen en uiteindelijk gewoon te beginnen met mijn idee zonder enige feedback, kon ik eindelijk aan wat concrete dingen beginnen. En dat was nodig, als ik mijn experimenten wilde afronden voor ik hier vertrek had ik nog serieus wat in te halen. Ik zit dus de laatste tijd vooral achter mijn laptop, te programmeren en analyseren. Als jullie wat meer uitleg willen, laat gerust een reactie achter, dan zal ik dat eens posten.

Maar niet getreurd, morgen vertrek ik, samen met de lieftallige Bettina, op een nieuw avontuur. Op het programma staan twee fjorden, een gletsjer, een staafkerk en een tweede poging voor een 'prachtige panoramische weg'. Stay tuned!