Het weekend na mijn solo is mijn papa me komen bezoeken. Hij moest op een congres in Kopenhagen zijn, en dat is toch al dichter bij Trondheim dan Antwerpen (maar toch nog eens zo ver). Het waren een leuke paar dagen, we zijn gezellig gaan eten, en ik heb voor de eerste keer hier terug een ijskoud glaasje melk bij mijn ontbijt kunnen drinken (waar ik echt gek op ben, maar hier niet koop wegens te duur en amper houdbaar). 
Als hoofdbezigheid hebben we een willekeurige top van de Dovrefjellet die er de moeite uit zag beklommen. Na even uit het raam te kijken zagen we een wandelbrugje over de rivier naast de weg, en vermoedden dat dit naar een behoorlijk pad ging leiden. Steeds hopende dat ik een van de lokale muskusossen zou tegenkomen, klommen we hoger en hoger. Samen met de bomen verdween ook het pad, maar omdat er echt niets uit de grond stak, kon je moeilijk de weg kwijtgeraken. Op de top hadden we een geweldig zicht om onze lunch te eten. Dovrefjellet is een natuurreservaat, dus 360 graden rondom was er geen menselijke invloed te bespeuren. Moe maar tevreden keerden we terug, en zelfs mijn muskushonger werd een beetje gestild: een hele kudde rendieren kruiste ons pad terug naar de auto.
Ook de week daarna was ik terug in Dovrefjellet. Ik wou eigenlijk Snøhetta met papa doen, maar de weg naar de voet ligt in een militair gebied, en is enkel open van 8u 's avonds tot 8u 's morgens. Maar de week daarna had Markus hetzelfde idee, en met enkele andere mensen vertrokken we om 5u in Trondheim om er voor sluitingstijd te zijn. Zoals je ziet op de foto (rechts de top, links een waarschuwing voor bommen) is het een zeer eentonige klim, met enkel rotsen (en sneeuw als je boven bent). Maar eenmaal dat je boven bent heb je, alweer, een adembenemen zicht. Snøhetta ligt in het midden van een enorm hoogplateau, de dichtste andere top ligt kilometers verder. Met als resultaat dat je eindeloos ver kan zien naar alle kanten op de top. Kijk zelf maar:
Maar het hoogtepunt kwam een week later. Eindelijk, na 9 weken, kwam Bettina voor de eerste keer op bezoek. Ik ga nooit het ogenblik vergeten dat ze de luchthaventerminal binnenstapte ... Het was een zalig weekend, enkel aandacht voor elkaar, en alles buiten ons even vergeten.
Vorig weekend, ten slotte, ben ik in Trondheim gebleven. De mensen van wie ik wist dat ze we gingen, gingen naar plaatsen waar ik al geweest was, en de capoeira groep gaf een tweedaagse workshop dat weekend. Ik ben echt blij dat ik dat hier kan doen. De reden dat ik in Belgie gestopt was, is dat het te duur was, en dat ik precies niets meer bijleerde (wat volgens mij aan de manier van lesgeven lag). Hier zijn de lessen, buiten een eenmalige som, gratis, en hebben we meer vrijheid in onze oefeningen. 
Na de gevorderde les op dinsdag, mogen we nablijven tijdens de beginnersles, en muziek spelen, waardoor mijn Berimbau skills enorm zijn verbeterd. Vrijdag hebben we de zaal waar we trainen vrij tot 2u erna, waardoor we de beweging die we willen kunnen proberen met de mensen die ook blijven, en daar heb ik ook al enkele nieuwe dingen aangeleerd.Zo, daarmee zijn jullie ook geinformeerd. Verwacht een volgende post binnen een tweetal weken, want dan zal ik een trip naar Geiranger fjord achter de rug hebben.
