Heinfjordstua

Het sociaal programma is voorbij ... Maar niet getreurd, iedereen is hier vrij elk weekend, dus is er altijd wel wat te doen. Deze keer hadden we allemaal het gezamenlijke verlangen om, nu het nog zomer, droog en warm is, een hyttetur te doen. Vrij vertaald is het een tocht met hutten. Omdat we niet de enige waren met dit idee, groeide de groep geinteresseerden aan tot een mooie 18 mensen. Omdat er in een groep van 18 mensen 18 verschillende persoonlijkheden zitten, was het dan ook niet bijzonder vreemd dat we niet overeen kwamen met hoe of wat we precies wouden doen. Gelukkig ligt het in mijn persoonlijkheid dat ik liever met een beperkte groep echt mijn zin doe, dan dat ik met het grotendeel iets doe dat ik liever anders had gedaan. Aan de andere kant ligt dan weer het feit dat ik ook niet graag helemaal alleen rondloop, maar daar had ik gelukkig weinig last van; er waren enkele compatibele persoonlijkheden bij de meeste keuzes.
Het eerste probleem was hoe we daar gingen geraken. De meeste mensen vonden 40-50 km nogal veel, en elk van de voorgestelde opties werd aangedreven door een motor. 50 km. Wandelen: neen, het is voor 25 van de 50 km een asfaltweg, en dan is het echt niet tof om te gaan hiken. Bus: ik heb geen buskaart, en dat kost geld. Taxi: kost nog meer geld, uitgesloten. Ideale compromis: de fiets. 3 die-hards vertrokken de avond ervoor te voet, om helemaal tot ginder te wandelen, 12 softies namen de taxi (of hun eigen auto), en ik, David en Markus gingen met de fiets. Na het saaie stuk door Trondheim, kwamen we aan het Jonsvatn meer. Links betekende de noordkant: altijd op en neer, maar wel de korste afstand, rechts was de onderkant: relatief plat, maar een serieuze omweg. Links dus. Na 20 km relatief deftige asfalt of gravel weg, dachten we de kortste afstand te proberen door een wit wegje op de kaart. Een wit wegje in Belgie is een straat zoals de Naamsestraat, verhard, veel plaats, comfortabel. Maar in Noorwegen werd ons rood wegje (Naamsesteenweg) na 10 km al gravel, en van het wit wegje bleef niet veel meer over dan een breed bospad. Geweldig leuk met andere woorden! Af en toe stoppen, koekje eten (we hadden telkens een doel op de kaart waar het cooky time was), water drinken. Dan de heuvel afrazen aan 50 km/u, dan terugschakelen en brandende pijn van al het klimwerk. Dan terug cooky time. Bij een van onze stops vonden we zelfs een uiterst gevarieerde vruchtenmand.


Maar in de helft van onze trip werd het witte wegje een stippellijn. Een moeras m.a.w., waar de weg gevormd werd door boomstammen die om de meter dwars over het pad lagen. Geen ideaal fietsparcours dus. Geen probleem, bomen genoeg! Fiets vastklikken aan een berk die er stevig genoeg uit ziet, en de kaart boven halen om te zien hoe we het verder gaan aanpakken. En vooral genieten van het geweldige landschap. We zijn alledrie fanatieke no-trailers; als we een pad zien dat ook maar een graad afwijkt van de weg waar we naartoe willen, gaan we liever door het bos/grasveld/moeras recht op het doel af. Natuurlijk brengt dat heel wat orientatiemoeilijkheden met zich mee (zie foto), en uiteraard duurt het zo langer, maar dat maakt het ook allemaal specialer. Plekjes ontdekken in het midden van het bos is toch leuker dan aan de kant van een mooi aangelegd pad. Op een bepaald moment vonden we zelfs een rasechte gamma (zoals het kot waar we in Oppdal geslapen hebben), waar de herders overnachten terwijl ze hun beesten bij elkaar zoeken (de schapen lopen hier vrij rond).


(de ingang van de gamma)






Anyway, na veel gestap op natte voeten (wat het niet minder leuk maakte), kwamen we aan waar we dachten dat de hytta zich bevond. Vreemd genoeg bevond ze zich daar niet ... Dus vroegen we het aan een Noor, die net in zijn auto aan kwam rijden.
- 'Excuse me, do you know where we can find the NTNUI hytta?'
- 'Huh?'
- 'Yeah, NTNUI should have a cabin around here, do you have any idea where we can find it?'
- 'Oh yes, I'll drive you there'
- ... 'Eum' ... 'Thanks!'
U hoort het, de laatste 5 minuten hebben we gezondigd, en hebben we met de auto afgelegd. Het was toch een pad volgen, dus zo erg was het niet.

Het voordeel van te wandelen als de rest met de auto gaat, is dat je enkele uren later komt, waarop al veel dingen gedaan kunnen worden. Eten maken bijvoorbeeld. We waren nog niet lang uitgerust aan het meer (Heinfjord, vandaar de naam van de hut), of we hoorden gefluit, en de hongerige uitdrukkingen langs alle kanten deden me vermoeden dat het eten klaar was. Rijst, pølser, en saus uit een pakje. Goedkoop, maar heerlijk (zeker na een hele dag weinig eten en veel activiteit).

Zaterdag was het alweer discussie. Wat gingen we doen? Ik wou ab-so-luut niet in de hut blijven zitten, of aan het meer liggen (het was prachtig weer), en op de kaart hadden we al snel een mooie bergtop gezien, met een meer langs beide kanten. Ideaal om een hike-lunch te consumeren, en geen hike-lunch zonder hike. Dus vertrok ik met 6 anderen op een tocht rond het meer. En alweer werd ik verbaasd door de gevarieerde omgeving. Toegegeven, van ver was het allemaal meer en naaldbomen, maar elk stuk was anders. We begonnen langs de kust, waar we een geimproviseerd (lees onbestaand) rotspad volgden, waarna we door de modder ploeterden in de moerassen. Vervolgens recht door het dicht begroeide bos, en naar boven door de heide.
Hier volgt het mooiste panorama van de trip: de top van de berg waar we heen wilden.



Ook het vermelden waard was de rivier waar we rond moesten. Ik had geen zin om rond te gaan, want je kon nooit weten hoe ver de eerste brug was, en hey kijk, zo diep is dat toch niet. Schoenen en kousen uitgedaan (alhoewel dat niet veel verschil zou gemaakt hebben), broek en T-shirt inde rugzak, en rugzak boven mijn hoofd de rivier in. Toch wel dus ... Ik moest al snel men best doen om te wandelen, en uiteindelijk ben ik dan toch naar de overkant gezwommen. De meeste dingen waren uiteraard kleddernat, en op de koop toe stond de eerste brug geen 200m verder mij uit te lachen.
We wisten dat ergens aan het meer nog een hut van de NTNUI lag, dus dachten we die studenten daar een bezoekje te brengen. We vonden het vrij vlot, maar spijtig genoeg was het volledig afgebrand. Dan maar zien wat er te beleven valt, na elke deur opengemaakt te hebben, vonden we een roeiboot, groot genoeg voor ons allemaal. Niemand hier heeft die nodig, right? En we waren het toch wat beu om langs de kust te wandelen, dus waarom niet over het meer terugvaren? De laatste 2u van de wandeling (die al lang geen wandeling meer was) heb ik me dan ook enkele blaren op mijn handen geproduceerd, maar het was echt geweldig tof. 1, 2, 3, 4, syltetøy, 5, 6, 7, 6, 9, Lubosti, ... Een piratenschuit vol gekken.

Maar ook aan dit weekend kwam een eind ... Na wat huishoudelijk werk (veel rommel opruimen, en wat hout hakken voor de volgende bezoekers) vertrok 1 die hard om 7u 's morgens terug naar Trondheim, een andere die hard trok zijn loopschoenen aan, liet zich naar de overkant van het meer taxi-en (met kano), en liep de rest van de weg, de laatste die hard en de softies namen hun taxi terug, en wij begonnen onze zoektocht naar onze fietsen. Deze keer hadden we het iets beter voorbereid, en volgden we een rivier tot aan het meer waar we de gamma gevonden hadden. Van daar was het relatief eenvoudig (ongeveer een half uur doelloos rondlopen tot we het pad vonden) om onze rijwielen terug te zien.



Voor de geineresseerden heb ik de totale tour, en transportmiddelen even uitgezet (zwart=fiets, rood=te voet, geel=auto, paars=zwemmen, groen=roeien):


Een mooi weekendje uit dus. Geniet vooral nog even van de volgende toppers ...

Oppdal

Deze zaterdag zal ik mijn examen Noors (niveau 1) doen. Dat betekent dat dit de laatste week taalles wordt. Dat betekent ook dat we afgelopen weekend de laatste activiteit van het sociale programma hebben meegemaakt. En om mooi af te sluiten was het een trip naar Opddal.
Oppdal is een van de meest populaire skigebieden in de buurt van Trondheim. Zoals in de meeste skigebieden is dit in de zomer een mooie bergstreek om wat in rond te wandelen. Gelukkig bleven we weg uit de drukkere gebieden (tussen skiliften wandelen is nogal idioot), en konden we genieten van de onbemensde natuur.

Meteen bij de aankomst werd het onderscheid tussen de mensen die voor dergelijke dingen te vinden duidelijk. Onze begeleider zei dat we konden kiezen waar we slaapten: in het huis, met echt bed, keuken, douche, ... of in de 'gamma'. Dit laatste bestond uit een ronde constructie in de grond ingegraven, met een dak dat nog boven de bodem uitpiept. Vanbinnen was het een cirkelvormige verhoging, waar je je matje kon uitrollen om te slapen, en in het midden een plaats waar je een vuur kon maken ('kumbaya mylord' e.d.). Toen hij vermeldde dat de 'gamma people' niet moesten helpen in de keuken, was ik meteen verkocht.

Na een redelijk flauwe maaltijdsoep trokken we dan ook met z'n allen naar de gamma om er gezellig te avonden. Wat biertjes, marshmellows en jawel, een gitaar later, piekte de gezelligheid, om even later over te gaan in slaperigheid.

De volgende morgen was het hiking time. (dit doet me denken aan een gids van ons in Dominica, die de perfecte indruk maakte door te zeggen 'when I say "what time is it?", you say "hiking time!" ', wat we uiteraard met laaiend enthousiasme deden ... anyway) We vertrokken met z'n allen richting de eerste de beste top. Sommigen onder ons hadden nog nooit een wandeling langer dan thuis->bakker->thuis gedaan, dus het was even wachten. Wie het meeste last had van de koude, nattigheid en vermoeidheid keerde toen al terug.

Omdat ik niet zoveel van wachten houdt, ben ik same met Louis (Nederlandse kerel) alvast naar de tweee top gegaan. Boven vonden we een vreemd doosje op een stapel stenen. Eerst dacht ik dat het een plaatselijke geocache was (www.geocaching.com), maar het bleek een logboek te zijn. Elke top had zijn eigen doosje waar een boekje en enkele pennen in zaten, zodat je je naam kan vereeuwigen als overwinnaar van die berg. De volgende foto is 1 kant van het uitzicht, met de plaats van het logboek.


En zo gingen we van top naar top, met telkens wat minder mensen in de groep, tot we uiteindelijk met 13 overbleven. Omdat het al laat werd, en we toch op tijd voor het eten (again bbq ...) terug wilden zijn, zijn we maar langs een saaie asfaltweg teruggegaan (je hoort het wel, ik was tegenstander, maar alleen verder gaan ging iets te ver).

Na alweer een gezellige avond (deze keer meer gevuld met kaarten), was het terug naar de gamma voor een koude nacht (je moest een slaapzak meenemen, maar dat was ik natuurlijk vergeten).

De afsluiter van de excursie bestond uit een bezoek aan een avonturenpark. Klinkt zeer leuk denk je nu, wel toen we daar aankwamen en we meteen een klimgordel mochten aantrekken dacht ik dat ook. Niets is minder waar, want omdat we met zo'n grote groep waren, konden we maar 1 activiteit doen. En deze bestond uit een soort zwakke deathride over een rivier en terug. Niet echt de moeite waard als je het mij vraagt, de andere dingen die je daar kon doen (rafting, canyoning, teamspel met hindernisparcours) had ik veel liever gedaan. Mss ga ik wel eens terug, maar ik vermoed dat het iets te duur zal zijn.

Kystens Arv

Ze zorgen hier heel goed voor ons. Tijdens de eerste les kregen we allemaal een map (ik was nog net op tijd om ze te gaan vragen), met heel wat informatie over Trondheim, en ook een sociaal programma. Elke week is er vanalles te doen, wandelingen door het stad of langs de fjorden, BBQ's met wat entertainment (een soort authentiek spel, zie ook later, maar ik had toen ook mijn frisbee mee, dus speelden we het ideale na-het-vettige-eten-spel Ultimate), ... Gisteren zondag was het een excursie naar Kystens Arv.
Kystens Arv is een soort museum, waar ze je inwijden in de kustcultuur van dat gebied van Noorwegen. De hele trip bestond uit 3 delen. Een zeiltocht door de fjord met een authentieke vissersboot, een 'guided tour' door het vissersdorp, waar ze het leven op strand en zee wat verduidelijkten, en een 'zoek het zelf maar uit' drop aan een roeiboot.

Na de fjord over te steken met de ferry, mocht onze groep eerst zeilen. Het was een boot op zen vikings, volledig in hout, met een vierkant zeil. We werden meteen gesterkt om hierop te stappen, door de kapitein die zei dat hij de boot niet alleen kon besturen, en dus onze hulp nodig had. Natuurlijk had niemand van ons zeilervaring (hoewel, ik heb onlangs nog een leuke namiddag beleefd op een zeilboot), maar gelukkig bleef het beperkt tot 'trek heel hard aan dit touw', 'trek het zeil in de boot' of 'ga uit de weg want ik zie niets'. Het was echt een unieke ervaring. De video geeft wel een beetje een beeld van hoe het er aan toe ging, maar je moet er bij op staan om het echt te voelen. Vooral toen we overstag gingen (een van de woordjes die ik die namiddag geleerd heb), zat iedereen met een smile het zeil te draaien.

Vervolgens bezochten we het 'museum' (1 kamer kan je niet echt een museum noemen). Ik zal het voor jullie wat toffer maken door enkel de leuke weetjes te vermelden. Dus: wist je dat
- de Noren uit die streek te arm waren met landbouw, en dan maar 5 maanden per jaar 1500 km naar het noorden vaarden, om wat bij te verdienen als visser?
- ze daarbij de grootste boten gebruikten van de hele kust (8 man, dus nog steeds klein in vergelijking met onze boten, maar toch al wel indrukwekkend voor een boot, zelfgemaakt door een man of 50)?
- elk dorp hun eigen patronen had op hun wollen truien?
- deze truien onderaan volledig wit waren (dit was niet zichtbaar want werd in de broek gestoken), op de buik de patronen stonden, en enkel in de goed zichtbare nek de dure gekleurde wol gebruikt werd?
- de vissers een soort afneembare hut op hun boot hadden, om op het land te slapen als ze onderweg waren?
- ze daar nog steeds authentieke boten maken, op bestelling voor zo'n 150 000 euro?
- de boetiek absoluut niets verkocht dat te maken heeft met vissers of de zee, maar enkel plastikken speeltjes voor kinderen?

Dan werden we gedumpt aan een rivier, waar 3 roeiboten aangemeerd lagen. Omdat de bus meteen weer vertrok, namen we aan dat het de bedoeling was dat we de rivier op en af roeiden, en braaf als we zijn hebben we dat ook gedaan. Na heel wat geroei kwamen we een groep struiken met braambessen tegen, en natuurlijk hebben we die helemaal leeggeplukt en verdeeld.

Als slot was er (alweer) een BBQ. Vond ik niet erg, want dat betekent gratis lekker eten, en dan ben je als buitenlander in Noorwegen niet verlegen om je helemaal vol te eten. De organisatie had ook alweer een spel Kubb klaargezet. Dit is het traditionele vikingspel waar ik daarnet over begon. Ik had nu geen frisbee bij, dus sloot ik me aan. Als iemand geinteresseerd is in het opzet en de regels, laat gerust een reactie achter, dan leg ik het eens uit.

Vissen. Jawel, vissen

U hoort het, ik ben gaan vissen. De Oostenrijkse altenatievelingen van daarnet hadden me voorgesteld om mee te gaan naar de fjorden, om er onze maaltijd bijeen te vangen en te kamperen. Het kwam allemaal nog beter uit toen bleek dat Markus ook mee wou, en een auto hier heeft staan. We zijn dus vrijdagavond na de taalles vertrokken, met vislijn, bier, kolen, wat groentjes en aardappelen, en twee tenten (we waren met 5).

Na een tijdje vonden we een vrij idyllisch schiereiland met enkele banken. Het bier ging de zee in om af te koelen, en we gingen met zen allen naar de rots om de visamateur uit te hangen. Uiteindelijk bleek dat ik (of all people) het beste met de lijn overweg kon, dus kreeg ik vangdienst terwijl de rest het andere eten begon klaar te maken.

Vissen ... Ik had het nog nooit gedaan, en eerlijk gezegd leek het me nogal idioot Maar je kan niet te kritisch zijn in wat je doet als je het niet kent, en niets anders te doen hebt, dus redelijk optimistisch begon ik eraan. We hadden 5 azen meegenomen, wat volgens ons meer dan genoeg zou zijn om een deftige vangst te hebben. Althans dat dachten we, want het duurde niet lang voor het eerste aas in het zeewier bleef steken, en herhaaldelijk ophalen niet hielp. Lijn afbreken dan maar, en een nieuw aas erop. Ik begon het gooien wat door te hebben, en dat loonde, want na ongeveer drie kwartier bleef het aas precies in het zeewier hangen, ookal haalde ik de lijn op. Tot we het uiteinde zagen, waar een zeer respectabele vis aan spartelde (we zouden nog eens moeten zien wat voor vis het is, als iemand het weet?). En jawel, ik begon het zelfs leuk te vinden! Ik viste verder, terwijl de anderen zich met het schoonmaken en vuur aansteken bezig hielden.
Anyway, 4 azen en een kleine vis later konden we balans maken. 5 azen voor 200 NOK, en twee vissen die ons in de winkel ongeveer 50 NOK zouden kosten ... Maar zoals de mastercard reclame het zegt, pleasure is priceless, dus ik zou het gerust geslaagd noemen.

Uiteindelijk bestond het avondmaal uit de vissen, gekruid met een pepermix en zout, en gevuld met stukjes wortel en knoflook, aardappelen met fijngesneden knoflook ertussen en heerlijk zoete maiskolven.

Na wat gezellig rond het vuur zitten hebben we de tenten gezet (op het schiereilandje), en enkele uren geslapen.

Voor herhaling vatbaar!

Taalles en daarrond

De eerste week wordt je in het ritme van de taalles gedumpt. Opstaan om 8u, bokes smeren (je leert al snel je eigen brood mee te nemen..), 45min wandelen naar de campus, les volgen, eten, en terug les volgen.

Het Noors valt goed mee. Van de meeste woorden kan je wel een logische verklaring in het Nederlands geven (bvb frokost = ontbijt [vroege kost], datamaskin = PC). Ze hebben hier geen vervoegingen, maar wel geslachten. Het hipste zijn wel de nieuwe klinkers å, ø en æ.

De taallesssen stoppen om 14u, dus daarna heb je nog genoeg tijd om iets leuks te doen (zeker nu het hier tot 23u echt licht is). Ik heb blijkbaar nogal wat geluk, want Trondheim zit in zijn warmste periode van de laatste 50 jaar. Ik denk dat het de vergelijking met mijn reis naar Barcelona gemakkelijk aankan. Zo zijn we (ik en wat mensen van mijn groepje van de taalcursus) de eerste dag naar het rotsstrand aan de fjorden gewandeld, en de tweede dag naar een meer in de bossen achter de campus. Bettina's fototoestel dat ik even leen tot ik er een van thuis komt, had spijtig genoeg geen stroom meer, dus daar heb ik geen foto's van. Ik ga het volgende keer zeker meenemen, want het is er echt prachtig.

Trondheim zelf is niet zo speciaal, en moet opkijken naar Leuven als het op gezelligheid aankomt. De kathedraal is wel indrukwekkend, volgende keer dat ik er ben neem ik zelf een foto om te posten. Hier en daar zijn wel wat leuke straatjes, maar je kan er niet uren op cafe zitten want dan is je weekbudget er meteen door. Wie van plan is op bezoek te komen, zal ik zeker eens rondleiden.

Ik heb al enkele toffe mensen leren kennen. Hier zitten (zucht) vooral Duitsers, maar heel Europa is vertegenwoordigd. De Tsjechische GVR Lubos, enkele Oostenrijkse alternatievelingen (zie ook volgende post), wat Spaanse metal liefhebbers (ik hoop nog steeds iemand te vinden die mee wil naar Opeth in Lillehammer -alhoewel de nieuwe cd serieus tegenvalt- en At the Gates in Gothenburg of Stockholm), en hier en daar een nette Franse kerel.

Ik ben nu ongeveer gesetteld. Alles wat ik nog nodig heb is een fiets (het is hier heel heuvelachtig, en de afstanden zijn redelijk groot).

Aankomst

Ik heb wat in te halen, dus ik zal op deze vrije namiddag enkele posts doen. Beginnende bij het begin.

The alarm bell rings. Het is 4u15, mijn zak is gepakt, en ik vertrek met Bettina naar de luchthaven. Althans dat dacht ik, want na het nog eens op teletekst te controleren vertrekt de vlucht niet om 6u, maar om 7u. 45 minuutjes slaap later is het weer zover. Mijn zak is gepakt, en ik vertrek met Bettina naar de luchthaven.

De vluchten verliepen zeer vlot, ik heb nooit echt moeten wachten, maar ook nooit moeten lopen. Dat was wel nodig, want ik had al meteen een introductie voor de taalles om 12u 's middags. Ik kwam rond half 11 in de luchthaven aan, denkende dat ik het nog net ging halen. Maar ik moest blijkbaar nog een uur op de bus rijden tot aan mijn kamer. Een prijzige bus, want de hele rit heeft me 120 kronen gekost (ongeveer 15 euro, maar speciaal voor mij was het 20 euro, aangezien ik geen NOK bijhad, en de buschauffeur zijn eigen wisselkoers hanteerde).
Omdat ik niet met twee zware rugzakken in de les wou aankomen, ben ik eerst mijn kamer gaan opzoeken. Ook dat ging vrij vlot, wat rondvragen naar de naam van de residentie, en in de receptie de nodige papieren invullen. Tegen dat ik daarmee klaar was, was het al 13u, en was ik dus al te laat.

Dan valt mijn frank/euro/kroon, ik had niet opgezocht waar ik precies moest zijn. Aha, dacht ik toen, ik heb een laptop, hier is internet, ik zoek het snel op. Maar op de kamer was natuurlijk geen netwerkkabel voorzien. Geen probleem, dacht ik vervolgens, ik zoek hier iemand die me er een kan lenen. Helaas, de residentie is enkel voor erasmussers, en iedereen zat in de les waar ik ook moest zijn. Dan maar blind op weg gaan. In het eerste beste univgebouw heb ik een secretaresse vriendelijk van haar stoel gejaagd, om te zien waar ik moest zijn. Natuurlijk wist niemand waar dat gebouw was, met als uiteindelijk resultaat dat ik tegen 14u de les binnenkwam.
Dat was gelukkig geen enkel probleem, want de prof had enkel wat cartoons en grappige video's laten zien (een beetje een Duvalletje), en we gingen net vertrekken voor de trip rond de campus. Niet veel boeiends later kregen we wat eten, met uiterst vreemde muzikale begeleiding (2 local studenten deden hun best om met zo'n groot mogelijke smoel Jacques Brel te brengen). De dag eindigde met een uurtje in de kelder van de residentie, waar vaak bier geschonken wordt (aan MAAR 15NOK/1,8EUR, in een stadspub is het al snel 50NOK/6,5EUR voor nogal flauw bier). Daar kreeg ik ook een kussen en deken, om na mijn uiterst korte nacht me in het heldere zonlicht van 23u op men matras te leggen.

PS: alle mensen gebruiken hier Facebook als dagelijks digitaal communicatieplatform, dus daar zullen wellicht meer foto's te zien zijn.