Heinfjordstua

Het sociaal programma is voorbij ... Maar niet getreurd, iedereen is hier vrij elk weekend, dus is er altijd wel wat te doen. Deze keer hadden we allemaal het gezamenlijke verlangen om, nu het nog zomer, droog en warm is, een hyttetur te doen. Vrij vertaald is het een tocht met hutten. Omdat we niet de enige waren met dit idee, groeide de groep geinteresseerden aan tot een mooie 18 mensen. Omdat er in een groep van 18 mensen 18 verschillende persoonlijkheden zitten, was het dan ook niet bijzonder vreemd dat we niet overeen kwamen met hoe of wat we precies wouden doen. Gelukkig ligt het in mijn persoonlijkheid dat ik liever met een beperkte groep echt mijn zin doe, dan dat ik met het grotendeel iets doe dat ik liever anders had gedaan. Aan de andere kant ligt dan weer het feit dat ik ook niet graag helemaal alleen rondloop, maar daar had ik gelukkig weinig last van; er waren enkele compatibele persoonlijkheden bij de meeste keuzes.
Het eerste probleem was hoe we daar gingen geraken. De meeste mensen vonden 40-50 km nogal veel, en elk van de voorgestelde opties werd aangedreven door een motor. 50 km. Wandelen: neen, het is voor 25 van de 50 km een asfaltweg, en dan is het echt niet tof om te gaan hiken. Bus: ik heb geen buskaart, en dat kost geld. Taxi: kost nog meer geld, uitgesloten. Ideale compromis: de fiets. 3 die-hards vertrokken de avond ervoor te voet, om helemaal tot ginder te wandelen, 12 softies namen de taxi (of hun eigen auto), en ik, David en Markus gingen met de fiets. Na het saaie stuk door Trondheim, kwamen we aan het Jonsvatn meer. Links betekende de noordkant: altijd op en neer, maar wel de korste afstand, rechts was de onderkant: relatief plat, maar een serieuze omweg. Links dus. Na 20 km relatief deftige asfalt of gravel weg, dachten we de kortste afstand te proberen door een wit wegje op de kaart. Een wit wegje in Belgie is een straat zoals de Naamsestraat, verhard, veel plaats, comfortabel. Maar in Noorwegen werd ons rood wegje (Naamsesteenweg) na 10 km al gravel, en van het wit wegje bleef niet veel meer over dan een breed bospad. Geweldig leuk met andere woorden! Af en toe stoppen, koekje eten (we hadden telkens een doel op de kaart waar het cooky time was), water drinken. Dan de heuvel afrazen aan 50 km/u, dan terugschakelen en brandende pijn van al het klimwerk. Dan terug cooky time. Bij een van onze stops vonden we zelfs een uiterst gevarieerde vruchtenmand.


Maar in de helft van onze trip werd het witte wegje een stippellijn. Een moeras m.a.w., waar de weg gevormd werd door boomstammen die om de meter dwars over het pad lagen. Geen ideaal fietsparcours dus. Geen probleem, bomen genoeg! Fiets vastklikken aan een berk die er stevig genoeg uit ziet, en de kaart boven halen om te zien hoe we het verder gaan aanpakken. En vooral genieten van het geweldige landschap. We zijn alledrie fanatieke no-trailers; als we een pad zien dat ook maar een graad afwijkt van de weg waar we naartoe willen, gaan we liever door het bos/grasveld/moeras recht op het doel af. Natuurlijk brengt dat heel wat orientatiemoeilijkheden met zich mee (zie foto), en uiteraard duurt het zo langer, maar dat maakt het ook allemaal specialer. Plekjes ontdekken in het midden van het bos is toch leuker dan aan de kant van een mooi aangelegd pad. Op een bepaald moment vonden we zelfs een rasechte gamma (zoals het kot waar we in Oppdal geslapen hebben), waar de herders overnachten terwijl ze hun beesten bij elkaar zoeken (de schapen lopen hier vrij rond).


(de ingang van de gamma)






Anyway, na veel gestap op natte voeten (wat het niet minder leuk maakte), kwamen we aan waar we dachten dat de hytta zich bevond. Vreemd genoeg bevond ze zich daar niet ... Dus vroegen we het aan een Noor, die net in zijn auto aan kwam rijden.
- 'Excuse me, do you know where we can find the NTNUI hytta?'
- 'Huh?'
- 'Yeah, NTNUI should have a cabin around here, do you have any idea where we can find it?'
- 'Oh yes, I'll drive you there'
- ... 'Eum' ... 'Thanks!'
U hoort het, de laatste 5 minuten hebben we gezondigd, en hebben we met de auto afgelegd. Het was toch een pad volgen, dus zo erg was het niet.

Het voordeel van te wandelen als de rest met de auto gaat, is dat je enkele uren later komt, waarop al veel dingen gedaan kunnen worden. Eten maken bijvoorbeeld. We waren nog niet lang uitgerust aan het meer (Heinfjord, vandaar de naam van de hut), of we hoorden gefluit, en de hongerige uitdrukkingen langs alle kanten deden me vermoeden dat het eten klaar was. Rijst, pølser, en saus uit een pakje. Goedkoop, maar heerlijk (zeker na een hele dag weinig eten en veel activiteit).

Zaterdag was het alweer discussie. Wat gingen we doen? Ik wou ab-so-luut niet in de hut blijven zitten, of aan het meer liggen (het was prachtig weer), en op de kaart hadden we al snel een mooie bergtop gezien, met een meer langs beide kanten. Ideaal om een hike-lunch te consumeren, en geen hike-lunch zonder hike. Dus vertrok ik met 6 anderen op een tocht rond het meer. En alweer werd ik verbaasd door de gevarieerde omgeving. Toegegeven, van ver was het allemaal meer en naaldbomen, maar elk stuk was anders. We begonnen langs de kust, waar we een geimproviseerd (lees onbestaand) rotspad volgden, waarna we door de modder ploeterden in de moerassen. Vervolgens recht door het dicht begroeide bos, en naar boven door de heide.
Hier volgt het mooiste panorama van de trip: de top van de berg waar we heen wilden.



Ook het vermelden waard was de rivier waar we rond moesten. Ik had geen zin om rond te gaan, want je kon nooit weten hoe ver de eerste brug was, en hey kijk, zo diep is dat toch niet. Schoenen en kousen uitgedaan (alhoewel dat niet veel verschil zou gemaakt hebben), broek en T-shirt inde rugzak, en rugzak boven mijn hoofd de rivier in. Toch wel dus ... Ik moest al snel men best doen om te wandelen, en uiteindelijk ben ik dan toch naar de overkant gezwommen. De meeste dingen waren uiteraard kleddernat, en op de koop toe stond de eerste brug geen 200m verder mij uit te lachen.
We wisten dat ergens aan het meer nog een hut van de NTNUI lag, dus dachten we die studenten daar een bezoekje te brengen. We vonden het vrij vlot, maar spijtig genoeg was het volledig afgebrand. Dan maar zien wat er te beleven valt, na elke deur opengemaakt te hebben, vonden we een roeiboot, groot genoeg voor ons allemaal. Niemand hier heeft die nodig, right? En we waren het toch wat beu om langs de kust te wandelen, dus waarom niet over het meer terugvaren? De laatste 2u van de wandeling (die al lang geen wandeling meer was) heb ik me dan ook enkele blaren op mijn handen geproduceerd, maar het was echt geweldig tof. 1, 2, 3, 4, syltetøy, 5, 6, 7, 6, 9, Lubosti, ... Een piratenschuit vol gekken.

Maar ook aan dit weekend kwam een eind ... Na wat huishoudelijk werk (veel rommel opruimen, en wat hout hakken voor de volgende bezoekers) vertrok 1 die hard om 7u 's morgens terug naar Trondheim, een andere die hard trok zijn loopschoenen aan, liet zich naar de overkant van het meer taxi-en (met kano), en liep de rest van de weg, de laatste die hard en de softies namen hun taxi terug, en wij begonnen onze zoektocht naar onze fietsen. Deze keer hadden we het iets beter voorbereid, en volgden we een rivier tot aan het meer waar we de gamma gevonden hadden. Van daar was het relatief eenvoudig (ongeveer een half uur doelloos rondlopen tot we het pad vonden) om onze rijwielen terug te zien.



Voor de geineresseerden heb ik de totale tour, en transportmiddelen even uitgezet (zwart=fiets, rood=te voet, geel=auto, paars=zwemmen, groen=roeien):


Een mooi weekendje uit dus. Geniet vooral nog even van de volgende toppers ...