Na Bettina op te halen in de luchthaven zijn we meteen doorgereden naar het zuiden. Volgens mijn berekeningen (of beter, die van google maps) was het een 7-tal uren rijden. We konden pas vertrekken om half3 ('s nachts), waardoor we de volledige nacht onderweg gingen zijn. Meer dan genoeg gelegenheid om, in person, eens echt bij te praten. Overal naartoe rijden was volgens mij minstens evenveel de moeite waard als de bestemming zelfs.
Na enkele uren moesten we de 'hoofd'weg af, en een steile bergpas op. Iets minder aanmoedigend was dat de weg volledig bedekt was met sneeuw. No harm in trying, dachten we, en uiteindelijk zijn we nog vrij vlot tot in het gebergte geraakt. Daar begon het stilaan licht te worden, wat een uniek zicht onthulde. 
Waar de sneeuw het toeliet, zag je een ruig zwart-wit landschap van sneeuw en rots. En als de mist te dicht was kon je de sneeuw amper van de lucht onderscheiden. Het was net of we rondzweefden in een lichtblauwe ruimte in de richting van Borgund.
En in Borgund vonden we (in mijn bescheiden mening) de mooiste staafkerk van het Noorse grondgebied. Het is de op 1 na grootste staafkerk, maar het ziet er veel ... authentieker uit dan degene in Heddal. Leuk is de combinaties van christelijke kruisen met runen en draken uit de vikingmythologie. Alleen spijtig dat het gebouw zelf tijdens de winter toe is.
Na een tunnel van 46 km (met om de 10 km een verlichte zaal om de chauffeurs te entertainen), kwamen we aan nærøfjorden. Helemaal bovenaan was een prachtig viewpoint, waar je de hele fjord en het dorpje waar die op uitkwam met een panoramisch zicht kon bewonderen.
Na een korte wandeling begon het al terug donker te worden (het waren dagen van 8u daglicht), en vertrokken we naar het hutje waar we de nacht zouden doorbrengen. We kregen zelfs een klein huisje, goed voor 5 personen, voor dezelfde prijs als een tweepersoonshut, omdat deze laatste in de winter niet werden verhuurd. Een deugddoende douche, en wat lekker eten met een glaasje wijn later, gingen we na meer dan 36u wakker onder de warme dekens.
De volgende dag begonnen we helemaal opgeladen aan onze rit naar de jostedalsbreen. Dit is de gletsjer die het meeste landoppervlakte inneemt ter wereld. Zo geweldig is dat niet, want het grootste deel daarvan ligt onder de sneeuw, waardoor het niet te onderscheiden is van gewone berggrond. Maar de armen van de gletsjer reiken tot ver in de dalen, en onder de sneeuwgrens. Het enorm pak ijs tussen de rotsen was een enorm indrukwekkend zicht. 
Daar moesten we naartoe! Gelukkig was de betalende weg tot een goeie km wandelen van de gletsjer gewoon open, en konden we tot vrij dicht met de auto. Een uurtje te voet later kwamen we aan aan de basis van de gletsjer. Het is echt een onbeschrijflijk zicht. Je voelt je enorm klein en gewoon naast die tientallen meters hoge felblauwe ijsmuur. Kijk zelf maar ...
Als afsluiter dachten we terug te gaan langs de bekende route 55, de hoogste bergpas in Noorwegen, met zo blijkt het de mooiste uitzichten van het land. Maar helaas was de slagboom toe wegens een sneeuwstorm en moesten we 3u rondrijden om de 50km in vogelvlucht af te leggen.
Onderweg verschoot ik plots van de kreet 'een eland, een eland!' naast me. We zetten onze auto langs de kant en wandelden terug naar de plek, en jawel, daar stond moeder eland met haar jong in het midden van de weg als doelwit voor alle voorbijrijdende wagens. We hebben spijtig genoeg geen deftige foto kunnen nemen (het was al donker, en het sneeuwde vrij hard).
Ik zal volgende keer eens wat tijd nemen om een mini-verslagje van mijn thesisvorderingen te posten. Veel andere dingen zal ik de komende weken niet doen. Iedereen begint te blokken, en ik heb extreem weinig werk voor mijn vakken (ze zijn om te beginnen niet zo heel moeilijk, en ze tellen niet mee voor mijn percentage, waardoor mijn motivatie om de geweldige punten die ik al heb vergaard voort te zetten enorm gedaald is).
Geen opmerkingen:
Een reactie posten